تحولات اخیر دانشگاههای کشور نشان میدهد که سیاست رسمی، بهجای به رسمیت شناختن حق اعتراض، بار دیگر مسیر امنیتی سازی و سرکوب را برگزیده است. حمله به تجمعات دانشجویی، ورود نیروهای سازمانیافته، بازداشتها، پروندهسازیهای قضایی و احکام انضباطی، مصادیق روشن نقض حقوق بنیادین شهروندان و تعرض مستقیم به استقلال دانشگاه است.
دانشگاه نهادی عمومی و متعلق به جامعه است، نه میدان اعمال قدرت امنیتی.
تبدیل دانشگاه به عرصهی کنترل پلیسی، انکار صریح آزادی اندیشه، آزادی بیان و حق اعتراض مسالمتآمیز است؛ حقوقی که امتیاز حکومتی نیست، بلکه حق ذاتی شهروندان است.
ما با صراحت اعلام میکنیم که سرکوب، راهحل بحرانهای اجتماعی نیست و مسئولیت هرگونه آسیب جسمی، روانی و قضایی به دانشجویان، مستقیماً متوجه آمران، طراحان و مجریان این سیاست هاست.
این مسئولیت نهتنها سیاسی، بلکه حقوقی و تاریخی است و در حافظه جمعی جامعه ثبت خواهد شد.
ما معتقدیم که اعتراض دانشجویان جدا از اعتراضهای معلمان، کارگران، بازنشستگان و دیگر اقشار جامعه نیست. اینها نمود یک بحران ساختاری اند: انباشت تبعیض، بیعدالتی، بحران معیشتی و انسداد مسیرهای قانونی بیان مطالبات.
همان منطقی که امروز دانشگاه را امنیتی میکند، دیروز تشکلهای صنفی معلمان را تحت فشار قرار داد و فردا دیگر نهادهای مستقل را هدف خواهد گرفت.
امنیتی سازی دانشگاه، نقض استقلال نهاد علم و تخریب سرمایه اجتماعی کشور است. جامعهای که گفتوگو را تعطیل کند، ناگزیر به سوی بیثباتی بیشتر رانده میشود.
مطالبات ما روشن و غیرقابل تقلیل است:
توقف فوری و کامل تمامی اشکال سرکوب و برخورد امنیتی با دانشجویان
خروج بیقید و شرط نیروهای شبه نظامی از فضای دانشگاه
آزادی فوری تمامی دانشجویان بازداشتشده، لغو احکام انضباطی و قضایی مرتبط با فعالیتهای اعتراضی، به رسمیت شناختن عملی حق اعتراض و تضمین حقوق سیاسی مدنی دانشگاهیان
پاسخگویی شفاف مسئولان ذیربط در برابر افکار عمومی.
ما از تمامی تشکلهای صنفی معلمان، انجمنهای دانشگاهی، تشکلهای کارگری، بازنشستگان و نهادهای مدنی مستقل دعوت میکنیم که در دفاع از حق اعتراض، استقلال دانشگاه و کرامت انسانی، موضعی روشن و مشترک اتخاذ کنند. دفاع از دانشجو دفاع از حق اعتراض همگانی است. پراکندگی صداها، قدرت سرکوب را تقویت میکند اما همبستگی مدنی، آن را مهار میسازد.
ما در کنار دانشجویان خواهیم بود و از تمامی ظرفیتهای مدنی و قانونی برای دفاع از حقوق آنان بهره خواهیم گرفت.
کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
۱۴۰۴/۱۲/۸
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen
Hinweis: Nur ein Mitglied dieses Blogs kann Kommentare posten.